Chantal Dekker
Ik ben Chantal, 34 jaar en woon samen met mijn man Tom en onze twee heerlijke kinderen in Apeldoorn.
Al ruim 16 jaar werk ik in de zorg, met kinderen en jongvolwassenen binnen de gehandicaptenzorg. De afgelopen 9 jaar begeleid ik ambulant ook volwassenen en gezinnen in hun eigen thuissituatie. Maar mijn verhaal is niet alleen professioneel.
Binnen ons gezin spelen thema’s rondom neurodiversiteit en een chronische zorgvraag. En hoe veel ervaring ik ook heb, ik merkte hoe anders het voelt als het je eigen kinderen betreft. Er waren periodes waarin mijn dagen vooral bestonden uit zorgen, regelen en alles draaiende houden. En ik vroeg me soms af: waarom voelt het bij anderen lichter, en bij ons zo intens?
Wat ik leerde, is dat de situatie niet ineens verandert. Maar hoe je erin staat wél. Voor mij begon dat met kleine stappen. Meer stilstaan bij mezelf. Beter voelen wat ik nodig heb.
En toen ik zelf meer rust en stevigheid ervaarde, veranderde er ook iets in mijn gezin. Niet omdat alles makkelijker werd, maar omdat er meer ruimte kwam.
Daar zit voor mij de kern. Niet in grote oplossingen, maar in kleine bewegingen. In zachter worden voor jezelf, zonder jezelf kwijt te raken.
Dat is ook wat ik in mijn werk doe. Ik begeleid vrouwen die veel dragen en verlangen naar meer rust en ruimte in zichzelf.
Misschien herken je dat je zoveel geeft, dat er voor jezelf weinig overblijft. Misschien begint het hier. Met een beetje ruimte voor jezelf.
Kiona de Hoop
Ik ben Kiona, getrouwd met mijn man Misha en samen hebben we drie lieve, maar ook uitdagende kinderen.
Ik werd jong moeder en eerlijk gezegd voelde ik me daarin vaak alleen. Alsof niemand echt begreep hoe het voor mij was. Ik hield me vast aan de gedachte: als hij ouder wordt, wordt het makkelijker en krijg ik mijn leven weer een beetje terug. Geen gebroken nachten meer, meer rust, mijn oude leven terug.
Maar niets bleek minder waar.
Het opvoeden begon pas echt. Van driftbuien tot een grote mond; het hele plaatje kwam voorbij. En terwijl ik groeide als moeder, meer kinderen kreeg en steeds meer mijn weg begon te vinden, bleef er één gevoel steeds terugkomen: de eenzaamheid, het gevoel dat niemand mij echt begreep.
Elke dag worstel ik met de gedachte dat ik het goed wil doen. Als moeder, vrouw, vriendin en zus. Iedereen leek iets van mij nodig te hebben en ik had vaak het gevoel dat ik overal tekortschiet.
En juist daar ontstond mijn doel. Niet streven naar perfectie, maar naar herkenning en erkenning. Naar het gevoel: ik ben niet de enige.
Ik geloof dat we het niet alleen hoeven te dragen. Dat het delen met andere moeders, eerlijk en zonder oordeel, al zoveel verlichting kan geven.
Want het ouderschap blijft elke dag weer een uitdaging. Maar samen dragen maakt het net een stukje lichter.